«Ο Πούτιν μπορεί απλώς να καθίσει και να απολαύσει το θέαμα». Με αυτό το σχόλιο η Telegraph ασκεί σκληρή κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο, καταλογίζοντάς του πως, αυτό που επιχειρούσε για χρόνια η Σοβιετική Ένωση και δεν το κατάφερνε, τώρα προσφέρεται στο πιάτο του Ρώσου προέδρου.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο πρωταρχικός στόχος του Κρεμλίνου ήταν να διασπάσει την Ατλαντική Συμμαχία στρέφοντας την Αμερική και την Ευρώπη τη μία εναντίον της άλλης, υπενθυμίζει η βρετανική εφημερίδα.
Κάθε κρίση για την ασφάλεια του Δυτικού Βερολίνου, από το σοβιετικό τελεσίγραφο προς τη Δύση να εγκαταλείψει την πόλη το 1958 μέχρι την κατασκευή του Τείχους το 1961, είχε ως στόχο να ανοίξει ρωγμές στο ΝΑΤΟ. «Για να κάνω τη Δύση να ουρλιάξει, πιέζω το Βερολίνο», όπως το έθεσε ο Νικήτα Χρουστσόφ, το 1959, τότε ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης,
Ο διάδοχός του, Λεονίντ Μπρέζνιεφ,
ανέπτυξε μια νέα γενιά πυρηνικών πυραύλων – τους SS20 – στα κράτη δορυφόρους της ΕΣΣΔ, στην κεντρική Ευρώπη,
ακριβώς για να διχάσει τη Δύση ως προς τον τρόπο που θα αντιδρούσε.
Όλες οι προσπάθειες απέτυχαν
Όλες οι προσπάθειες απέτυχαν. Αµερική και Ευρώπη γνώριζαν ακριβώς τι ετοίµαζαν οι Σοβιετικοί και, παρόλο που διαφωνούσαν, δεν έδωσαν ποτέ την ικανοποίηση στο Κρεµλίνο να τους βλέπει να διαλύονται.
«Σήμερα, χάρη στον Ντόναλντ Τραμπ, ο Πούτιν μπορεί να πανηγυρίσει» τονίζεται στο δημοσίευμα.
Αίφνης, το ρήγμα που πάντα επιζητούσε ο Πούτιν ξεπροβάλλει μπροστά στα μάτια του.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών όχι μόνο διεκδίκησε το κυρίαρχο έδαφος ενός συμμάχου του ΝΑΤΟ, της Δανίας, αλλά απείλησε ότι θα χρησιμοποιήσει βία για να πετύχει τον σκοπό του. Το Σάββατο, ο Τραμπ κλιμάκωσε σκόπιμα την αντιπαράθεση διατάσσοντας τιμωρητικούς δασμούς εναντίον -τουλάχιστον- οκτώ συμμάχων,
για το «παράπτωμά» τους ότι δήλωσαν αυτό που θα έπρεπε να είναι κοινός τόπος: ότι το μέλλον της Γροιλανδίας είναι θέμα των κατοίκων του νησιού και της κυβέρνησης της Δανίας.
«Όχι Νόμπελ, όχι απαραίτητα ειρήνη»
Τη Δευτέρα, ο Τραμπ προχώρησε ακόμη περισσότερο στέλνοντας απειλητικό μήνυμα σε έναν άλλο σύμμαχο, τη Νορβηγία. Σε επιστολή προς τον Νορβηγό πρωθυπουργό Γιόνας Στόρε, ο Τραμπ
ανέφερε ότι από τότε που του αρνήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης «δεν αισθάνεται πλέον την υποχρέωση να σκέφτεται μονό την ειρήνη, αν και αυτή θα είναι πάντα κυρίαρχη», προσθέτοντας ότι η Δανία δεν έχει κανένα «δικαίωμα ιδιοκτησίας» επί της Γροιλανδίας και ότι ο «πλήρης και ολοκληρωτικός έλεγχος » του νησιού από την Αμερική είναι απαραίτητος για την παγκόσμια ασφάλεια.
Η ώρα του «εμπορικού μπαζούκα»
Αντιμέτωπη με τους διαφαινόμενους αμερικανικούς δασμούς και τις συνεχείς απειλές, η ΕΕ ετοιμάζεται να προβεί σε αντίποινα
επικαλούμενη τον «Μηχανισμό κατά του εξαναγκασμού» , το περιβόητο το «εμπορικό μπαζούκα» για την επιβολή αντίμετρων ύψους 93 δισ. ευρώ στις αμερικανικές εξαγωγές.
Αυτό το έκτακτο μέτρο, το οποίο δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ στο παρελθόν, πρόκειται να αναπτυχθε
ί όχι κατά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου αντιπάλου, αλλά κατά της υπερδύναμης που εγγυάται την ασφάλεια της Ευρώπης για σχεδόν 80 χρόνια.
Και ακόμη και αν αυτή η διαμάχη επιλυθεί τελικά με κάποια μορφή διευθέτησης μεταξύ της Αμερικής και της Ευρώπης για το μέλλον της Γροιλανδίας (και, παρ’ όλο τον θόρυβο και την οργή, αυτό παραμένει το πιο πιθανό αποτέλεσμα, σημειώνεται)
ποιος θα εμπιστευτεί ποτέ τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι θα τιμήσουν την υποχρέωση του ΝΑΤΟ να υπερασπιστεί τους Ευρωπαίους συμμάχους τους;
«Με το να ασκεί πίεση στους φίλους του – ανοιχτά και αλαζονικά – ο Τραμπ έχει υπονομεύσει ριζικά την Ατλαντική Συμμαχία.
Οι σοβιετικοί ηγέτες γνώριζαν πάντα ότι αν εισέβαλαν σε οποιονδήποτε σύμμαχο του ΝΑΤΟ, θα βρίσκονταν σε πόλεμο με την Αμερική, έναν πόλεμο που
δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν. Η ίδια η ειρήνη εξαρτιόταν από αυτή την πεποίθηση.
Γιατί να το πιστέψει τώρα ο Πούτιν;» καταλήγει η Telegraph.
